fellika.blogfa.com

جمعه سی ام دی 1384

دیگه نمیپرسم اشکاما پاک کنم یا نه دیگه نمی خوام ازت که جواب اشکاما بدی عیب نداره اگه تنهام گذاشتی به روت نمی آرم دیگه چقدر دوستم داشتی یه روز.از تو نمی پرسم که با غم عشقت چه کنم این روزا را دیگه نمی سوزونم دیگه حتی خاطره هاتم نمی خوام که بسوزونم خسته شدم.

تونستی عاشقم کنی و بری ولی نمیذارم بیشتر از این....اومدی تنهاییما خط زدیورفتی منم توراخط می زنم ولی بدون توهیچ جانمیرم,من همین جام چشمتا ببند ببین هنوز همون جام پشت پلکت (کاش باور می کردی).

ای سراپا مهربانی

ای نگاهت آسمانی

در دل نامهربانم

شوق ماندن می فشانی........

+

چهارشنبه هفتم دی 1384

تو شب گرم مرداد تو فصل سرد پاييز هوا كه باروني ميشه گريه مي كنم عزيز وقتي يادم مي اد غربت عجيبي كه تو چشات خونه كرده بود وقتي ياد دستاي سرد تو مي افتم ..........
چرا بهم نگفتي اين همه دلواپسي تو قلب تو چي مي خواد
حالا شايد دوباره چشات نم بارون گرفته
كاش يكي به قلبت يه جون تازه مي داد
بي كسي خيلي سخته اينو مي دونم زيبا
اينجا يكي مثل تو پر از شباي درده
يكي همين دور و بر باسه تو گريه كرده
اما يكي اينجا هست كه از پيشت نرفته

+

جمعه دوم دی 1384

نیامدم به سراغت,مرا مگر تو ببخشی
گلایه های دلم را به یک نظر تو ببخشی
نشسته ام سر راهت چه می شود به نگاهی
غریب خاطره ها را در این سفر تو ببخشی
مگو نجیب زمانه,ز چشم ما گله داری
مگر نه وعده نمودی که بیشتر تو ببخشی؟!
شبانه حرف دلم را اگر برای تو گفتم
خیال من همه این بود مرا سحر تو ببخشی
شکو فه های غزل را به پیش پای تو ریزم
به یک نگاه صمیمی مرا اگر تو ببخشی!

+

پنجشنبه یکم دی 1384

سلام ميدونم حافظ دوست نداري ولي دل من كه دوست داره ديشب شب يلدا يي اينو را گرفتم اوليشا همين جوري رو هوا دوميش به نيت حالو هواي تو و آخري هم به نيت دلم

داراي جهان نصرت دين خسرو كامل

يحيي بن مظفر ملك عالم عادل

اي درگه اسلام پناه تو گشاده

بر روي زمين روزنه جان و در دل

تعظيم تو بر جان و خرد واجب و لازم

انعام تو بر كون و مكان فايض و شامل

روز ازل از كلك تو يك قطره سياهي

بر روي مه افتاد كه شد حل مسائل

خورشيد چون آن خاك سيه ديد بدل گفت

اي كاج كه من بودمي آن هندوي تنبل

شاها فلك از بزم تو در رقص و سماعست

دست طرب از دامن اين زمزمه ها مگسل

مي نوش و جهان بخش كه از زلف كمندت

شد گردن بد خواه گرفتار سلاسل

دور فلكي يكسره بر منهج عدل است

خوش باش كه ظالم نبرد راه به منزل

حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است

از بهر معيشت نكن انديشه باطل

*****

نيت تو

نفس بر آمد و كام از تو بر نمي آيد

فغان كه بخت من از خواب در نمي آيد

صبا به چشم من انداخت خاكي از كويش

كه آب زندگانيم در نظر نمي آيد

قد بلند تو را تا ببر نمي گيرم

درخت كام مرادم ببر نمي آيد

مگر بروي دلاري يار ما ورني

به هيچ وجه دگر كار بر نمي آيد

مقيم زلف تو شد دل كه خوش سوداي ديد

وزان غريب بلاكش خبري نمي آيد

زشصت صدق گشادم هزار تير دعا

ولي چه سود يكي كارگر نمي آيد

بسم حكايت دل هست با نسيم سحر

ولي به بخت من امشب سحر نمي آيد

درين خيال بسر شد زمان عمر و هنوز

بلاي زلف سياهت بسر نمي آيد

ز بس كه شد دل حافظ رميده ازهمه كس

كنون ز حلقه زلفت بدر نمي آيد

*****

نيت خودم

ميان گريه مي خندم كه چون شمع اندرين مجلس

زبان آتشينم هست ليكن در نمي گيرد

چه خوش صيد دلم كردي بنازم چشم مست را

كه كس مرغان وحشي از اين خوشتر نمي گيرد

سخن در احتياج ما و استغناي معشوقست

چه سود افسونگري اي دل كه در دلبر نمي گيرد

من آن آيينه را روزي به دست آرم سكندر وار

اگر ميگيرد اين آتش زماني ور نمي گيرد

خدا را رحمي اي منعم كه درويش سر كويت

دري ديگر نمي داند رهي ديگر نمي گيرد

بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم

كه سر تا پاي حافظ چرا در زر نمي گيرد

+