شب بد و صبح عالي بود.10رفتم دانشكده ،استاد محترم و گرام تشريف نياورده بود،رفتم سراغ راه،همچين كه گفتم استاد بفرمايين ،پروژم شاخ در آورد.مي گه تو كه اون ترم پروژتا دادي،حالا بيا ثابت كن بابا من اين ترم گرفتم چه جوري اون ترم پروژه دادم ؟كه برام آوردش.يه پروژه برا درس راهسازي بهش داده بودم فكر كرده بود اين پروژه راهمه.طفلك نمرمم داده بود،گفتم استاد مي دونستم اين همه زحمت نمي كشيدم!!!(جون خودم خيلي زحمت كشيدم!)هر كار كردم نمرمو نگفت ،گفت بايد اينم ببينم بعدا" بيا نمرتو مي گم.اين بعدا" هم يعني دو سه هفته ديگه...كلي دلم سوخت...
استاد فولاديه بعد دو ساعت تشريف مبارك را ساعت 12 آورد...منم نيست كه به شدت از گير دادن و سوال پرسيدنش مي ترسيدم نفهميدم چي شد ،اون وسط كه هي بچه ها داشتن تصميم مي گرفتن كه برن تو يا نه،پريدم تو...صفحه به صفحه ورق زد سوال پرسيد تا آخر سر خسته شد،چه قدرم مسخره پرسيد ،وسطاش ديدم هي شك داره من خودم پروژه رو انجام دادم يا نه ،يه چارپنجتا از اين سوالايي كه رفقا توش مشكل داشتن ،زنگ مي زدن براشون حل كنم ،يا اونايي كه درد خودم بود رو ازش پرسيدم تا باور كرد كه بابا منم يه چيزايي مي فهمم.بالاخره ولم كرد،فقط آخرش يه سوتي دادم ،برگشتم گفتم استاد من شمشيري پله رو آخرش نفهميدم طراحيشو برا همينم انجامش ندادم،جون خودم اومدم صداقت به خرج بدم ،اونم ور داشت نمرمو داد 18 .گفت اگه شمشيري تو طراحي كرده بودي 19 بودي.(ايشون اصلا" اهل بيست دادن به كسي نيست و رنج نمره هاشو از 19 اعلام مي كنه)..اينقد دلم سوخت ،اگه نگفته بودم وسط اون همه ديتيل و آهن مگه مي تونست اين يكيو پيدا كنه؟...اون وسطم كه هر كس خروجي از پي نگرفته بود و فرستاد بره دوهفته ديگه بياد.بچه ها هم رو حساب اينكه مي گن استاد پي مون تو سي ديه و اونم كه نمي بينه ،اين مرحله رو دودر كرده بودن كه استادم مچشونا گرفت. اين دوست جون منم كه همين كارو كرده بود ،حوصله هم نداشت بره دوهفته ديگه بياد و اعصاب پي زدن نداشت .منم پروژشو گرفتم رفتم تو كتابخونه پروژه خودمو باز كردم اون صفحات پي شو در آردم ،پروژه اونم سيماشو باز كردم برگه رو گذاشتم تهش و دوباره يه ساعت نشستم بستمش...با كلي سلام و صلوات كه ايشالله استاد نمي فهمه فرستادمش رفت ،به خير گذشت و نمره اش از من بيشتر شدو اين جوري شد كه من يه شام افتادم...البته از ترم 4يه پنج شيشتايي شام و ناهار قراره بهم بده كه هنوز به دنيا نيومده...
اون روز پروژه بتن من نمي دونم گيج بودم،زيادي شاد بودم،اصلا" فكر نكردم كه همين الان استاد جون نمره مي ده ،ازش نپرسيدم چند شدم.حالا همه نمره هاشونو مي دونن جز من،رفتم آموزش مي گم اومده نمره ها مي گه بله مي گم خوب بگو من چند شدم مي فرمايند برو چند روز ديگه مي زنيم رو سايت...حالا اگه من مي فهميدم چي مي شد؟!
آخيش چه قده خوبه ،آزادي ،رهايي.ديگه رسما" فارغ التحصيل شدم...حالا ديگه زندگيم مال خودمه...كلي كار و برنامه دارم،اول از همه از اول تابستون به مريم اينا قول داده بودم يه روز به ياد دبيرستان جمع شيم دورهم كه تابستونم امروز تموم شد،اگه بشه يه قرار تو اين هفته بذارم باهاشون.زشته...بعدش بايد برم يه دل سير فاميلو ببينم ،دلم برا عزيز جونم و اون يكي مامان بزرگه داره پر مي زنه،بعدترش برم خريد و خيابون و گردش و ...اين وسط به طرز بسيار جدي بايد بشينم درس بخونم.بابا راست مي گه ،همه همه تلاشمو بايد بكنم تا بتونم از 4ماه نتيجه بگيرم،سه تارم كه فرمودن بعد كنكور ،ولي من هنوز دلم پيششه،چه كنم باباييه ديگه،مي گه الان وقت با يه دست دو تا هندوانه بلند كردن نيست وتو جفتش مي موني.اينم 4ماه .علي الحساب هر آينده اي كه مي خوام ترسيم كنم اين كنكور توش خودشو نشون مي ده...اينم كار و زندگي ما.
دلم براتون تنگ شده،چرا هيچ كس نيست ؟؟با ريواس نكنه شماها هم رفتين ددر؟!

- اينقدر تكراري شده كه عادت كردم ديگه.اگه يه شب نباشه شك مي كنم به خلقت خدا.ولي نازك نارنجي شدم سوراخم مي كنه،خودم مسخرم مي آد برا اين همه اتفاق ساده كه فقط يه دليل داره بخوام بغض كنم،حيفه اشكام ولي خودمم حيفم خوب.يه روز مي شكنم بالاخره،صداي تمام اين تركها يه روز بلند مي شه ،كاش اون روز كسي دورم نباشه...
- بابا ،كيف كردم از كار امروزش،فقط بديش اينه كه خيلي كنده، چه جوري طاقت مي آره راه صد ساله رو تو همون صد سال بره؟!  به فكرشم نميرسه كه من فهميدم اين شوهر خاله رو كي كوك كرده بود...من هنوز تو كف سياست و نقشه شم.چه جوري اينا مي رسه به ذهنش؟!!!بسوزه پدر تجربه...
- ع.ش كه منو انداخت تو باقاليها ،امروز باز كارم گيرش بود ،بعد 100تا برم نرم ،رفتم سراغش،فكر نمي كردم تحويل بگيره حتي ،چه برسه به...بنده خدا اينقد با مردم اين جوري تا كردم كه خيال مي كنم مردمم حركتاي اين جوريشون معنيش مي شه همون كه برا خودمه! اخلاقم داره بد مي شه،بايد يه فكري بكنم.يكي بهم بگه بچه جان بيا پايين اون بالا هيچ خبري نيست جزاحتمال 99.9درصد با كله پرت شدن رو همين زمين خدا...

1-برا بار صدم بايد بگم نفهم جماعتو خودتو از سقفم كه آويزون كني ،نمي توني شير فهم كني. اين يه ور قضيه است كه خوب مي دونمش ولي يه طرف ديگه اشم هم خودمم كه مي دونم چه خبره ،ولي شعور ندارم و باز مي گم چرا؟باز مي گم توقع نداشتم!باز مي گم چه جوري مي شه حاليش كرد.اينجاست كه ديگه با خودم كلام قاطي مي شه و به فهم خودمم شك مي كنم.
حداقل كاش خودم مي تونستم درك كنم كه "نفهم به كسي اطلاق مي شود كه نمي فهمد،نمي بيند ،يا مي بيند و اهميت نمي دهد و چشم را مي بندد.اين آدم جرمش معلومه و حكمش مشخص."...باز فردا يادم مي ره،مي دونم...
2- كار و بار اين شازده هم درست شد و برگشت سي زندگيش...اگه تو زندگي من هيچ جايي براش نمي تونم پيدا كنم تقصير من نيست،خودش عجله كرد،همه چيز را قاطي كرد به هم،گوش نكرد به حرفم.فكر مي كردم همون يه جمله رو نشنيده گرفته ولي اين چند وقت هر چي حرف زدم اولش مجبور بودم اينو بذارم كه قبلا" هم گفته بودم كه...خودم ديگه حالم از اين سه كلمه بهم مي خورد.جدي نگرفت حرفايم را ،حتي خداحافظ گفتنم را.ولي دوست ندارم رابطه اي را كه هر حركتي رو بخوام چشم بپوشم ازش به خاطر خوبي در يك بعدش فقط... تقصير من نبود كه ساده ترين ساده ها هم جا موند اين وسط.ذهن او با من نبود و روياهايش رو مي شنيد فقط.تقصير من جاي ديگري بود،سر آمد همه اين پيشامدها، آن روز كه گزك را خود به دستش دادم ...كاش جدا" ديگر اصراري نداشته باشد...ما را به خير او را اميدوارم به سلامت،نگران دل هم نيستم كه خودش گفت شكستم تمامش كن.
اين تكه قلب را جز براي خود نمي خواهم...

بعد از نظر ريواس نوشت:من اصلا" خوشم نمي آد كه بخوام درباره چارچوباي آدما قضاوت كنم و نه كاري به درست و غلط آدما دارم نه در رد معياري اين حرفو نوشتم ،ديدن، اهميت ندادن و چشم را بستن را ...همون چيزي كه باعث مي شه ديگه از كسي توقعو انتظاري نداشته باشي...

- فرصت 11 و زمان 30 دقيقه اي از امشب شروع مي شه
- اين فيلماي ماه رمضونا نمي شه نديد،ولي خوب هر شب يكيشونا مي بينم كه زياد عادت نكنم،بعد الان كلا" قاطي كردم چي به چيه،هر شب يه شبكه
- اون شب كه رفتم عروسي برا بار اول دست از سر لباس اسپرت برداشته بودم و كت دامن پوشيده بودم،دختر همسايه گفت شدي شبيه سارا ،حالا اين سارا كيه،همون ناتالي تو اين فيلم مدار صفر درجه،اين هفته كلي حواسمو جمع كردم بشينم اين فيلمه رو ببينم ،البته اين دختره رو مي خواستم ببينم!بماند كه اصلا" نشونش ندادن،بعد اين خواهري تو 5 دقيقه كل اين قصه رو برا من تعريف كرد كه سر در آرم چي به چيه،حالا نشستيم دارن همه فيلم مي بينن ،من مدام اين انگشت اشارمو دراز مي كنم مي پرسم اين آدم خوبه است يا آدم بده...پدر خانواده در آمد تا من يه فيلم ديدم!تقصير منم نبود خواهري وقتي تعريف مي كرد به اسم اينا رو معرفي نكرد با آدم خوبه و بده گفت...
- من اصولا" تامين كننده باطري اهل خانه هستم و اين ته باطري هاي راديو رو قالب خانواده مي كنم برا مصرف كنترل و ساعت و اين حرفا،بعد الان برا ساعت اتاقم اومدم برا خودم پارتي بازي كردم ،باطري نوي نو انداختم توش ،كار نمي كنه،هر چي باطري داشتمو امتحان كردم ،فايده نداره.داره مجبورم مي كنه برم دزدي...
- امروز برا اولين بار نذاشتم سرگذشت بخونه و استوپش كردم...عوضش داريوش داره مي خونه وقتي كه دل تنگه فايدش چيه آزادي .زندگي زندونه وقتي نباشه شادي...گوش به متنش نمي دم كه اصلا" تو مودش نيستم ولي اين صداي داريوش و ريتم آهنگش كلي اميد بهم مي ده....كلي مي چسبه بهم وقتي مي گه سرنوشت چشاش كوره نمي بينه...

بعد از نظر امير نوشت:با احتساب سن و سال خانمها و فيزكشان سارا را انتخاب كرده بود و من مشتاق ديدنش شدم

چاره اي نيست،مي گن زندگي فراز و نشيب داره،حتي اگه سه ماه زحمت كشيده باشي و راههاي مختلفو رفته باشي و چيزاييو كه بايد كشف كرده باشي،دلخوش باشي به اينكه كاملا" برا يه برنامه 5 ماهه و بعدش به دوره 2ماهه و بعدش يه پل جديد آماده اي و آخرين كاراي مونده رو در حال جمع كردن باشي تا 31 شهريور بياد و تو بيافتي تو فاز جديد.مشكل روحيه و جسم و هر چيزي كه فكرشو مي كني ممكنه سد راهت بشه همه را حل كردي يا حداقل تكليفشونا روشن كردي و مي دوني بايد چه جوري نذاري مزاحم برنامت بشه...اين وسط كلي هم ذوق كرده باشي كه تونستي برگردي سر خونه اولي كه دوست داشتي ...درست كمتر از يه هفته مونده به شروع يهو مي رسي به يه پيچ 60 درجه....اين وسط من فقط سه چهار روز وقت دارم ،كاراييو كه بايد جمع كنم يا دوباره بشينم تكليف اين چيزا رو روشن كنم؟!سه روز وقت كميه و الان بايد همه چي بريزه بهم؟بدتر از همه اينا ،تازه از شر آشفتگي هاي مخم راحت شده بودم...باز بايد 40تا مساله رو با هم تحليل كنم....فكر كرده ولي ...اينجاست كه تجربه به درد مي خوره،ديگه حريف اين يكي نشم كه به درد هيچي نمي خورم...باشه مي پيچم كه نخورم به كوه 60 -70درجه كه چيزي نيست.تو بگو 360درجه،هر چي باشه خدايي و زورت از من بيشتر...باشه خدا بازم مي گم چشم.بازم چشممو مي بندمو بي خيال خداي خودمي و عاشق همين بده بستوناتم ديگه چه كنم...ولي انصافا" وقتي بهت قول مي دم ديگه چك نكن تا از ضمانت اجراييش مطمئن شي .مگه تا حالا زدم زير حرفم؟

من يه ده سالي مي شه چشم دوختم به اتاق داداشي و هر روز دعا كه بابا تخليه كنه اين اتاقا،يكي از دلايل من برا مزدوج شدنش!،تا همين يكي دو روزه، كه خان داداش تشريفشونا بردن از اين اتاق و در نتيجه من بعد از 10سالي هم اتاقي با خواهري،از قفس آزاد شدم و بدين جا نقل مكان فرمودم.حالامن در حال لذت بردن از اتاق و پرده هاي خوشگلش كه چند سال پيشا خودم انتخاب كردم و پنجره هاي رو به حياط و دري كه تو تراس باز مي شه و از اونجا به حياط و بعدشم كوچه و فرار!...بعد پرده رو مي زنم كنار نور خورشيدو ببينم يا حتي مهتاب شبو،يهو مي بينم پسر همسايه روبرويي داره ديد مي زنه اتاقو،من كه هيچي ولي از بس من مرتبم و اينجا اصلا" همه چي پخش و پلا نيست خجالت مي كشم و پرده رو مي كشم و بي خيال آسمون خدا...مي شينم سر كار وزندگيم ،خواهري كه تازه از من جدا شده،طاقت دوري نداره،اينقدر مي آد اذيت مي كنه تا مجبور مي شم پرتش كنم بيرون و درو قفل كنم،تا نفس بكشم.بعد مشغول كارام مي شم ،سرمو يهو بلند مي كنم مي بينم يه دماغ چسبيده به شيشه بالاي اتاق و خواهري داره از اون بالا به من مي خنده.قضيشم اين طوريه كه جلو در اتاق يه ميله بارفيكس هست،از اون ورم اين خواهر جان بدون ميله بارفيكسم در بچگي پاهاشو مي زد به چارچوب در و با دستاش مي رفت بالا،الان به دليل وزنش ديگه نمي تونست اين كارو بكنه كه به مدد اين ميله بارفيكس مشكلاتش كه حل شده هيچ،كلي هم راحت شده كارش ديگه اون بالا مي تونه دستاشو آزاد بذاره و يعني خيلي راحت رو شيشه در ارتفاع 2متري از سطح زمين! شروع مي كنه به ضرب زدن...فيلمامون كه با ايشون تموم مي شه ،مي بينم در به شتاب باز شد و داداش جان يا وسايلشون كه عموما" هم ميخ و چكشو آهن و آچار وسي دي ولباس كار وقلم مو وتخته شنا و دمبله شوت شد تو اتاق،به وسط اتاق كه مي رسه مي گه ااا مي بيني تو رو خدا هنوز فكر مي كنم اينجا مال خودمه ،هي يادم مي ره اينجا به تو رسيده بايد در بزنم ببخشيد و حالا بيا بهش بفهمون عيب نداره ،معذرت خواهي پيش كش بيا برو بيرون خفه شدم از بو رنگ لباست...بابا نخواستم اين ارثتونا ...امروز 30-40تا سكته ناقص كردم.آهان از اون ور اين در تراس،مامان محترم مي خواد لباسا را از تو حموم ببره رو بند آويزون كنه ،از اون در مي آد و از اين در مي ره ،منم بايد يا در براش باز كنم،يا ببندم يا برم گيره بدم دستش...اين همون اتاقه كه 10سال روياشو داشتم...نخواستم بابا ،نخواستم...

پ.ن ۱۱.۳۳ صبح

من حالم از هر چي موبايلو و گوشي همراه و پيغام و پسغام و صداي اون خانومه كه در دسترس نيست يا خاموشه و يا مرده و يا زندست و حتي بله گفتناي صاحبش به هم مي خوره...مسخره ترين دليل خوبي اين تكنولوژي هم اينه كه هميشه در دسترسي،شايد يكي كار واجبي باهات داشت.قديما فقط تو زندگي خودم سعي مي كردم نباشه ،ولي الان دلم مي خواد هر كسو با اين وسيله مي بينم آتيش بزنم.حيف زندگي نيست؟ريختنش به هم با اين هميشه مزاحم...اين همه وسيله بود برا اختراع كردن ،مخترع محترمش كه از رو دست بل تقليد كردي و گسترش دادي هنر اون بيچاره رو بيام اون دنيا ،قبل اين كه خدا به حساب من برسه من به حساب تو مي رسم.اين خط اينم نشون...

 بعد از نظر ريواس نوشت: دقيقا" مشكل منم با اين وسيله همينه كه مردم مجبورم ميكنن به خواسته هاشون عادت كنم...

من حوصله سقف كامپوزيت زدن ندارم،اوهه خيلي وقت پيش كاراي مدلش و كلي كار اصليشو كردم تموم شد،حالا اين چرت و پرتاش مزخرفه ،دوست ندارم...يعني ياد كلاس فولادمون مي افتم و استاد نازنينش ،دلم مي گيره،يه برنامه امتحانيو ريختم به هم كه تداخل فولاد با تحليل حل بشه،15روز دنبالش بودم،چه قده استادش باهام راه اومد،آخرين ترمي بود كه جناب استاد تشريف داشتن تو دانشگاه و منم گير كه حتما" بايد فولاد 2رو هم با اين بگيرم ،يه بار يه ميان ترم ازمون گرفت،بعدش اومد سر كلاس كه خوب چي كار كردين،ما هم دعوامون بود كه مال ما شده فلان و مال يه سري ديگه شده بهمان،و اونا چون فلان چيزو در نظر نگرفته بودن جوابشون غلط بود..جواب ما هم كه درست ،كلي استاد ما فلانو آورديم و اينا..اونم گفت همتون صفر مي شين ،اونا كه جوابشون كلا" غلطه و شما هم كه اين جوابي كه آوردين به درد خودتون مي خوره،ما تو ايران اين سايزو نداريم بايد يكي پايين ترشو با ورق مي زدين...فك همه رو آورد پايين .حالا ما سر جلسه ميان ترم از كجا بايد آمار بازارو دستمون بود من نمي دونم...ايشون هر هفته نمي تونستن تشريف بيارن و 15روز يه بار مي اومد ،ما كلا"چهارشنبه ،پنجشنبه ها از صبح تا شب سرگرم فولاد و تمريناشو استاد بوديم ،يه سري هم جمعه ما رو مي كشوند دانشگاه،بعد چند جلسه برگشت گفت شماها چه دانشجوهاي خوبي هستين ،من خودمم زياد جمعه ها برامون كلاس مي ذاشتن ولي فقط يه بارشو رفتم سر كلاس،شماها هر وقت كه من مي گم پا مي شين مي آين،چه جوري 8صبح جمعه از خواب بيدار مي شين؟!...اينقد دلم مي خواست بهش بگم استاد از بس ماهي آدم دلش نمي آد سركلاست نياد...اخلاقاش خيلي باحال بود ،مي اومد دانشگاه كفشاشو در مي آورد مي ذاشت تو آبدارخونه ،با دمپايي تو دانشگاه مي گشت...استاد به اين شيطوني ما نديده بوديم و هنوزم نديديم!موندم اين چه جوري بورس گرفت رفت اون ور؟...چرا من بايد با كسي كه درحقم نامردي كرده برم پروژه فولاد بگيرم؟دوست ندارم ديگه ببينمش،اون وقت شنبه بايد برم پيشش دفاع كنم از پروژم...دستم به كار نمي ره...من استاد فولاد خودمو مي خوام..همه عشق من تو اين رشته به سازه هاي فولادي بود ،ولي اين استاد پروژهه جز* كور كردن ذوق آدم هيچي بلد نيست....

*به قول ریواس نسخه تصحیح شده

از صبح تا حالا رفته بوديم دنبال يه خونه كوچولو نقلي .اين بنگاهيا منو كه مي ديدن مي گفتن بيا خانم فلان جا فلان قدر،كلي كيف مي كرديم كه به چه خوب ،چه مناسب،آخر سر كه مي فهميدن خونه رو برا اين شازده پسر مي خوايم،مي گفتن نچ،برا پسر جماعت خونه نداريم،صاحبخونه ها گفتن فقط دختر...پسر بيچاره خوب برو بمير ولي نرو تو شهرستان دانش بجوي...اونايي هم كه بود به دليل پسر بودن يه 30-40تومني گرونتر مي شد...اون سال اول كه من با همكلاسيا مي رفتم دنبال خونه كلي گير مي دادن به اينكه دخترين و مسئوليت داره،حالا برعكس شده...

امشب اين شكلا رو كشف كردم،خيلي جاها مي ديدم و دلم مي خواست ولي خوب تو وبلاگايي بود كه نمي شد رفت از نويسندش پرسيد ببخشيد اينا رو از كجا آوردي...اين تيكايي هم كه جلوي آپ شده هاي وبلاگ مطرود مي خورد ،بيشتر  انگولكم مي كرد كه بفهمم اينا چين،تا خودم پيداشون كردم،اينقده خوشحال شدم ،دلم مي خواست همشونو مي ذاشتم اينجا ،ولي بيشتر از اين جا نبود...

اومدي و فكر كردي رفتنت فقط جاي خودتو خالي گذاشته و گفتي خوب دوباره مي شينم همون جا پازلش كامل مي شه ،ولي زيادي جابه جا نشو اين درزا جز جاي تو نبوده ،شكافيه كه با رفتنت درست شد...خاطره هام برام خيلي ارزش دارن ولي حاضر نيستم با تكرارشون خرابشون كنم.غروب پاييز و با تو بودن هر چقدرم كه زيبا باشه، من دنبال ساختن خاطره هايي دوباره نيستم.دوست ندارم راهيو كه يه بار رفتم دوباره برم،حتي اگه اون راه درست هم باشه.تو و همه چيزايي كه اون وسط بود،محترم ولي منم حرمت دارم.به كسي تا حالا اين اجازه رو ندادم كه بشكندش،چه برسه به اينكه خودم بخوام اين كارو بكنم...
دوستت دارم ولي اين هيچ ربطي به تو نداره و نمي توي فكر كني اين برا تو يه برگ برندست،چون جنسشو نمي شناسي....
خيلي وقته كه دارم تو واقعيت زندگي مي كنم و خاطره ها رو گذاشتم لب تاقچه...
اون روز كه خداحافظ برا تو يه حرف ساده بود دلم نمي اومد بگم به خاطر دلم بمون ...ولي امشب دلم اومد كه بهت بگم به خاطر دلم از راهي كه رفتي برنگرد...
روزا و حساي بودنت فراموش نشدنيه ولي ازشون فقط يه خاطره مونده برام ،نه بيشتر...

چند سالي بود كه مثل بچه آدم پذيرفته بودم كه روزه و من و خدا حسابمون معلمومه،ولي از پارسال بدجور باز هوس كردم يه روزو منم روزه بگيرم،كه بتونم آخرش بشينم و بگم خدا امروز همه كارام به خاطر تو وبرا دل تو بود ،تو هم برا من يه كاري بكن،نيست كه همين جوري منت نمي ذارم سر خدا،ولي تو اين روزه گرفتنا يه حس خاص پيدا مي شه كه هيچ جا نيست،حتي نمازم اين حسو نمي ده بهم.پارسال بالاخره روز آخر موفق شدم روزه بگيرم و چه قدرم خوشحال شدم .امسالم باز دارم انگولك مي شم، حوصله چونه زدن با مامان اينا رو ندارم ،فايده هم نداره ولي بالاخره امسالم يه راه پيدا مي كنم.

خدايا كمك كن من امسالم بتونم يه دونه روزه بگيرم.بازم از اون حسا كه غروب پارسال داشتم پيدا كنم ،يادته ياد گرفتم ديگه وقتي مي خوام باهات حرف بزنم تو دلم باهات حرف بزنم.الانام كه ديگه فقط چشمامو مي بندم و به تو و حضورت فكر مي كنم و حتي يادم مي ره دعا كنم ،مي دونم خودت مي خوني اونيو كه تو دلمه،من فقط بايد تو رو حس كنم...ولي دلم مي خواد لمست كنم يه بار ديگه....جورش مي كني مگه نه؟.عوضش منم قول مي دم يه كار نيمه تمومو تموم كنم .قبول؟

پ.ن: اون زمان كه دوم دبيرستان بودم ،يه دوستي داشتم كه مي گفت تو زبان فرانسه به دختران جوان فليكا مي گن.چند وقت پيشم يه فيلم شبكه سه داد،يه دختره از تو جنگل يه اسب وحشي پيدا مي كنه و مي خواد رامش كنه و..اسم اون اسبه هم فليكا بود.

ديروز رفتم برا دفاع پروژم .فكر مي كردم كار سختي بايد باشه ،اونم پيش اين استاد.ولي عوض اينكه من از پروژه دفاع كنم ،استاد بيچاره مجبور به دفاع از سازه و فرضايي كه داده بود شد .آخر سرم گفت نياز به سوال نيست، برو به سلامت .منم اومدم به سلامت...قيافه بچه هاي پشت در ديدني بود،از 8 صبح اومده بودن ،راضي هم نمي شدن برن پيش استاد،شنيده بودن كه بد سوالايي مي پرسه و اصلا" كاري به پروژه نداره. يكي كتاب بتن گرفته بود دستش ،يكي آيين نامه و...داشتن حفظ مي كردن كه چي به چيه.من تا كاراي جلدو اين حرفام درست شد و رسيدم دانشگاه ساعت 11بود.اينا رو كه ديدم قلبم اومد تو دهنم.چند دقيقه اي وايسادم بعد ديدم اين جوري نمي شه اگه بخوام اين جوري واي سم حرص بخورم كه چي مي شه ،چي نمي شه سكته مي كنم همون جا پس مي افتم،اول تا آخرم كه بايد به ملاقات استاد رفت،از اون ورم 27ساعت بي خوابي داشت ديونم مي كرد،دلو زدم به دريا و تا يكي اومد بيرون پريدم تو.پروژه رو دادم و گفتم استاد من هنوز يه جاهاييو اشكال دارم،گفت بشين ببينم چي مي گي،بعد همه رو گفتم و اونم دونه دونه جواب داد و بعدم كه جاهايي كه تو پروژم به نظرم ايراد داشت و نشونش دادم ،اونم راه حلشو گفت و بعدشم اونو به خير و منو به سلامت.!اينم از اون كساييه كه تو دانشگاه فقط من بهش علاقه داشتم و بچه ها كه ديروز داشتن پشت سرش حرف مي زدن ،بهشون اعتراض كردم و گفتم كه خيلي هم استاد خوبيه و اصلا" هم اين جوري نيست كه جواباتونا نده،من هر وقت ازش چيزي مي پرسم جواب مي ده،حتي اگه ساعت 11صبح جمعه باشه(چيزي كه هيچ كس باور نمي كنه اينه كه استاد جواب سوال كسيوحتي تو دانشگاه بده چه برسه به اينكه وقتي از خواب ناز بيدارش كردي جوابتو بده) و كلي هم دوسش دارم و قبولش دارم و اينا،اونام مي گفتن بذار بري  تو اگه اومدي بيرون ببينيم بازم همين حرفو مي زني؟كه اومد بيرون بهشون گفتم كه استاد ماهتر از اين دكتر پيدا نمي شه!.
از 24ساعت 23 ساعتشو كشف كردم،عالي بود ...

همين الساعه ساعت سه نصفه شب،پروژه بتنمو بستم.آخي شونم سبكتر شد.جمع و جورش كنم كه سه شنبه استاد جون مي آد تحويلش بگيره.ولي پروژه اي شد برا خودش .خيلي خوشم اومد خودم...

مي دونم ته اين حس و نگاه باز يه آتشفشانه ولي يه چيزو به تازگي كشف كردم و اون اينه كه چه جوري مي تونم آرامشو برا خودم نگه دارم پس مدل آتشفشان اين دفعه با هميشه فرق خواهد داشت و گدازه هاشم داغ نخواهند بود.همه چيزو مي شه اهلي و رام كرد،راحت ترينشم زندگيه. تا چند وقت پيش برام مسخره بود كه مي شه حريفش شد.اين چشما فقط برا  اسير كردن دل مردم نيست.با اينا مي شه زندگيو اسير كرد.به شرطي كه خودمو موقع زنداني كردنش جا نذارم تو سلول....

باز يه سه شنبه اين بار از نوع خوبش ،ساعت 5با زنگ تلفن بيدارم كرد.از 18مهر،بعد 322روز شنيدن صدات ،دلمو گرم كرد.وقتي فهميدم فردوسي فقط برا من نيست كه حرمت داره،تو هم مي شناسي اون روزا رو.وقتي جواب علامت سوال سه سال پيشو ازت گرفتم،چه قدر ساده باختم...ولي هيچي عوض نشده بود جز من.با اين وجود بازم تونستم يك ساعت و نيم بشينم پاي آرزوهاي تو و دلخوشياتو ازت نگيرم.صداي خنده هاتم برام شادي بياره و اون وقتي كه زدي تو خط واقعيت،آرامش صدات دلمو بلرزونه،زبونمو باز كنه و اون چيزاييو كه به خودمم نمي گم برات بگم،تو هم بشنوي و بعدش برام بگي از اون چيزايي كه تو ديدي و من نديدم،اون چيزايي كه من هواسم بهشون نيست ...اين كه باز ازم اون منطقو بخواي ...سه سال ازش فرار كردم،ولي برام زندش كرديو بهم فهموندي چيزي كه بيشتر از هميشه بهش نياز دارم همون ديده. همون دختري كه سه سال پيش بودم ،با همه سادگياش.همون كه رو لبه ها مي رفت ولي پرت نمي شد.خوبيش اين بود كه وقتي برگشتي كه من يه خورده از راهو برگشته بودم برا همين خيلي شرمندت نشدم.ولي تا همين جاشم كلي ازت خجالت كشيدم...ممنونم از محبت و راهنماييت...خوشبختيت آرزوي منه...
بعدشم كه اومدم ميلتو گرفتم تاريخش مال 23آگوست بود.24 آگوست 2004 رو يادم انداخت.ميل سه سال پيشتم باهام همين كارو كرد.اون روز برام نوشته بودي عشقي كه يه نفر مي تونه به يكي اهدا كنه خيلي با ارزش تر از اونه كه بخواد با هر كسي فناش كنه...
ممنونم ازت .ممنونم از خدا كه تو رو سر راه من گذاشته بود ....
هميشه شاد باشي و پيروز...

تو بچه هاي كلاس ما يه آقا پسري بود كه كسي نمونده بود كه با اين بشر يه برخورد نداشته باشه و دعوا نكرده باشه باهاش كه پسر جان درست رفتار كن،تنها كسي كه كلاهش با اين آقا قاطي نشد من بودم و دوستم كه خوب اون اصلا" ايشونو آدم حساب نمي كرد چه برسه به اينكه بخواد باهاش قاطي هم بشه...من كه بدي ازش نديدم ،اتفاقا" خيلي هم ازش خوشم مي اومد،يه لم مردونه خاص  داشت كه خوب باقالي هاي ما برا همين ازش خوششون نمي اومد و دائم انگولكش مي كردن كه خوب اونم بي جواب نمي ذاشت.ولي مني كه پا رو دمش نمي ذاشتم و حرمتشو نگه مي داشتم اونم كلي ارزش و احترام واسه ما قائل بود ...از اون روزا من دلم مي خواست اين به يه جايي برسه ،روي يه سريا رو كم كنه و امروز كه رفته بودم دانشكده فهميدم سازه قبول شده،كلي بيشتر ازش خوشم اومد.مخصوصا" وقتي ديدم دختركان همه دارن حرص مي خورن...بالاخره يه روزي همه بزرگ مي شيم...از قبولي هيچ كس اين اندازه خوشحال نشده بودم...
بعدش كه جلوي دانشكده تقريبا" يه خانمي رو ديدم به نظرم آشنا اومد بعد رد شدم رفتم.بعد چند قدم يادم افتاد اين دبير شيمي ما بوده اول دبيرستان ،بعد برگشتم صداش كردم و كلي سلام و خوش و بشو داشتم از خوشي مي مردم تا حالا با معلمام رو بوسي نكرده بودم ،ولي الان كردم .هميشه بعد عيد كه بر مي گشتيم دلم مي خواست برم معلما رو ببوسم ولي نمي شد.اين خانم هم كلي ذوق مي كرد به من و داشت از لذت اينكه بعد چند سال شاگردشو مي بينه كه بزرگ شده وبه يه جايي رسيده و مي شه باهاش غير درسو مشق و تعليم و تربيت و آموزش حرف زد ،برام مي گفت.همچين كه انگار فقط من بزرگ شدم و اون پير نشده.مي گفت حالا ديگه بهم نزديك تر شديم ...خودش كه گفت همه خستگي از صبح تا حالا رو با ديدن من از تن بيرون كرد و كلي انرژي گرفت...منم كه فقط رفتم تو حال و هواي زنگاي شيمي كه هيچ وقت از درسش خوشم نمي اومد و فقط مي گفتيم مي خنديديم ...

بار اول خنديد ،بار دوم خنديد،بار سوم نگاه كرد فقط،بار چهارم گوش كرد فقط،بار پنجم سكوت كرد فقط و اين بار من تصميم گرفتم كه از رو برم و به روي خودم بيارم كه مي فهمم خوشحال شدمش و سلام برسوناش هيچ معني و مفهمومي نداره جز ...هميشه كه مردم باقالي نمي شن،يكي هم هست كه منو باقالي حساب كنه.!