سومين تصميمي كه ديشب گرفتم،عجب به درد خورد!خودمم موندم كه چه جوري شد اين جوري شد،شايدم خدا مي خواست بهم بگه ببين صداقت چه قدر به درد مي خوره...اگر تا صبح فكر مي كردم گفتن و نگفتنش زياد فرق نداره و من تو ذهن خودم درگير يه سري چهارچوبم كه شايد زياد مهم نباشه،ولي ظهر مطمئن شدم كه بايد مي گفتم و چقدر خودم راحت و آسوده بودم.
از باباي خودم خيلي خوشم اومد دوباره،از سخنراني هاي ايشان:شناخت آدما كاري است واجب.بايد به آتش نزديك شد و گرمايش را حس كرد و فهميد كه اين آتش مي تواند بسوزاند،آن وقت مواظب باشيم كه از گرماي آن لذت ببريم به جاي اينكه بسوزيم.
 اخلاق پدرم به خودم رفته!علي الحساب كه رو دنده مدرنيته و جامعه امروز چنين است و انسانها در كنار هم زندگي مي كنند و ..ايناست،حالا كي دنده اش عوض شه من نمي دونم،ما كه مراقب رفتار خودمان مي باشيم،همچنان گزگ دستشان ندهيم.
خدا همه مريضان اسلام را شفا دهد.