بعد از دو هفته،خونه ساكت ساكته.هيچ كس نيست،منم و در و ديوار.سكوت محض.منم و يه عالمه كار،ولي حوصله هيچ كدومو ندارم،بايد برم خونه خاله ولي هر بار كه زنگ مي زنن كه كجايي،يه دور مي پيچونم ملتو.آب و هواي اتاقمو دوست دارم،پنجره رو باز كردم،باد مي زنه،منم كيف مي كنم.يه عالمه كتاب ولا كردم رو تخت و يه دفترچه كه دو شبه دارم برنامه ريزي مي كنم مثلا" ولي هنوز خيلي كار داره.چه حالي مي ده زندگي يه نفره.دلم يه ناهار خوشمزه مي خواد،ولي بي خيال،عدس پلو درست مي كنم مي خورم،اونم تا بابا بخواد بياد طول داره،بي خيال.يه سر و ساموني اول از همه به اين كامي بدبخت بايد بدم كه خيلي قاطي كرده.كامي هاي مردم از استفاده زياد خراب مي شه ،اين كامي من از دوري من،همچين كه دو روز  پيشش نباشم روز سوم مي بينم كلي خرابي بار آورده،چه حكمتيه من ندانم!.

يه نقشه كشيديم با آقاهه،يه دوره يه ماه و نيمه رو بگذرونيم،تا اصلي ترين مشكل آقاهه(البته از نظر من)حل بشه و مغزش يه خورده آزاد بشه.بعدش بتونه به الباقي زندگي بيانديشه.باشد كه آرام شود و نگراني اش مرتفع گردد و مهم تر از همه موفق و پيروز بشه كه خستگي از تنمون در بره.منتهاش دعا كنين بتونيم با اين نقشه كنار بياييم و اذيت نشه آقا گله من خيلي،حالا يه ذره سختي عيب نداره ،مي ارزه تحمل كنه ولي خوب هر چي كمتر ،بهتر.جناب خدا دستمونا بگير و كمكش كن،به خاطر اون قولي كه بهت دادم باشه خداجونم؟
ما رفتيم.چه قده دلم برا وب گردي تنگ شده!همين روزا بايد يه گردشي بيام...