سه چهار روز ،اتاق 12متري من شده بود يه تخت 60سانت در كمتر از 2متر.ديگه داشتم به كندن موهام مي رسيدم كه پروژه شستن فرش و موكت،تموم شد و گردگيري هاي لازمه به عمل آمد و اتاقم آدميزادي شد.بدبختانه در همسايگي ما يكي داره خونه مي سازه،ايشون همسايه ما كه هست هيچ،همسايه اتاق منه دقيقا" هر چي خاك و گرد و غباره هر روز برام باد هديه مي آره،جرات نيست پنجره رو باز كنم.پنجره بسته هم كه به قربان بابا اين قدر درز و سوراخ هست كه من همش دستمال به دستم تو اتاق.يادش به خير چه قدر حسرت اين اتاقه رو داشتم،حالا پرده رو كنار مي زنم،پسر همسايه رويت مي شه،پشيمون مي شم،پنجره را باز مي كنم گرد و خاك تشريف مي آره،ساعت 6صبحم كه خورشيد مي آد رو مغزم.من نمي دونم به كدامين حسن اين اتاق دل خوش بودم؟مخلص كلام اينكه من مي خوام اتاقمو بفروشم...خسته شدم،كمرم درد گرفته.مي خوام غر بزنم،همه هم مي گن مگه برا من كردي؟خودت مي خواي اونجا زندگي كني...