
قديما 90روز انتظار مي كشيدم تا ببينمش و وقتي مي ديدمش يه دل سير مي ديدمش و حرف مي زديم و محبت و ...ولي الان چي؟هر هفته داره مي آد خونمون مي بينمش ولي دريغ از 4تا كلمه حرف كه من باهاش بزنم،فقط بايد بشينم روبروش حرف زدن ديگرانا تماشا كنم و چشم بدوزم به آغوشش كه جاي من توش خاليه،يهو نگام كنه و لبخند بزنه من خجالت بكشم سرما بندازم پايين.
بايد حسرت بخورم كه تو شهرمونه ولي نتونم باهاش بلند شم بريم همون جا كه اسمش ته دنياست....من قهرم با آقاهه.گفته بود وقتي مي آد منا مي بره تاب بازي ولي نبرد...